E-Nasıl.Com

Havaya fırlatılan bir taşın eninde sonunda yere düşeceÄŸini herkes bilir. Taşın düşmesine neden olan, Dünya’ nın çekme kuvvetidir ve bu kuvvete yerçekimi kuvveti denir.

M.Ö. 4. yüzyılda yaÅŸamış olan eski yunanlı filozof Aristo, ağır cisimlerin hafif olanlardan daha çabuk yere düştüğünü ileri sürmüştü. Bu düşünce, italyan bilim adamı Galileo Galilei’nin ( 1564-1642 ) bütün cisimlerin ( hava direncinin etkisi bir yana bırakılırsa ) aynı hızla düştüğünü ve düşen bir cismin ulaÅŸtığı hızın yalnızca düştüğü yüksekliÄŸe baÄŸlı olduÄŸunu kanıtlamasına kadar geçerliliÄŸini korudu.

Sir Isaac Newton, herhangi iki cismin birbiri üzerinde çekim kuvveti uyguladığını bulmuş ve cisimlerin kütlesinden kaynaklanan bu kuvveti kütle çekim kuvveti olarak adlandırmıştır. Yerçekimi de bir tür kütle çekim kuvvetidir.

Newton evrensel yerçekimi yasasını 1687 yılında yayınladığı ” Principia ” adlı kitabında duyurdu. Bu teoriye göre iki kütle arasındaki çekimgücü, kütlelerin büyüklüğü ile doÄŸru orantılı; aralarındaki uzaklığın karesi ile ters orantılıdır. Yani, kütleler büyüdükçe çekimgücü artacak; aralarındaki uzaklık arttıkça çekim gücü azalacaktır. 300 yıldan daha uzun bir süre önce açıklanan bu basit denklem bu basit fizik ve gökbilimin temel yaptaÅŸlarından biri olmuÅŸtur diyebiliriz.

Einstein, 1915 yılında genel görecelilik teorisini açıkladığı zaman, Newton’un yerçekimi teorisini de güncellemiÅŸ oldu. BaÅŸlangıçta, bilimadamlarının bile anlamakta güçlük çektiÄŸi teoriye göre yerçekimi, belirli bir uzaklıktaki iki cismin arasındaki çekim gücü deÄŸil; uzay-zaman eÄŸiminin bir sonucudur yalnızca.

Peki, Einstein ‘ın teorileri doÄŸruysa, neden hala Newton ‘un yasalarını kullanıyoruz? Bu sorunun iki yanıtı var : Birincisi, Einstein’ in denklermleri daha çok uzayda ve dev kütleler için çok önemli, ancak, yeryüzünde ve gündelik yaÅŸamdaki kütle iliÅŸkileri için Newton’un yasaları yeterli. Ä°kinci neden ise, Einstein’ın denklemleri çok karışık.

150